دِینی که یک عکس بر گردنم نهاد !

سال هشتادوهشت هنوز اصلاح طلبی معادل استمرارطلبی نشده بود. خیلی ها دل به اصلاحات بسته بودند. خیلی ها جانشان را برای آرمان اصلاح طلبی فدا کردند. امروز ،اما اغلب اصلاح طلبان سابق، آشکارا دم از طرفداری از چهره های شاخص اپوزیسیون می زنند. کسی چه می داند شاید برای آن، جانشان را هم فدا می کنند.
اما دیدن چهره ی موسوی و همسرش پس از این همه سال شوک بزرگی بود. کدامیک از ما در این سال ها تغییر نکرده ایم؟ چه از لحاظ چهره چه از لحاظ عقیده. اما چه کسی هست که نجابت را در چشمان این پیرمرد نبیند؟شعار"دوران طلایی" اش را فراموش نکرده ام . عمیقا بر این باورم که اگر موسوی به ریاست جمهوری می رسید مثل خاتمی کاری از پیش نمی برد. او قربانی یک لجاجت کودکانه شد. ولی هرچه بود و هرچه هست"او هنوز ایستاده!" او طلایه دار صلابتی ست که امروز شکل نوین اش را در کوچه و خیابان شاهدیم.(مازیار متین)
(این سطور را اگر نمی نوشتم تا ابد به خود مدیون می ماندم.)

دِینی که یک عکس بر گردنم نهاد !...