پاییز دل

پاییز تهران،چندان هم آرام فرانمی رسد.اول گرمای تابستان رو به خنکی می گذارد.بعد ناگهان هوا سرد می شود.بعد دوباره گرم می شود و باز خنک می شود.این جنگ و گریز گرما و سرما سرانجام به پیروزی سرما ختم می شود.در این میان برگ های درختان بی خیال از بازی هر ساله ی گرما و سرما، راه خود را می روند،زرد می شوند.
"نادرابراهیمی" می گفت:"یک پاییز دل،غم هزار پاییز طبیعت را در خود دارد." پاییز امسال، تعبیر این مدعاست. از فاجعه ی ایدز در لردگان تا کشتار معترضان در عراق و لبنان.این ها همه کم نبود که قوای عثمانی، با تلاوت آیات سوره ی فتح،از هوا و زمین برسر کرد های سوریه آوار شد.سلطان اردوغان همچون اسلافش هوس کشورگشایی کرده است.
بگذریم! نمی دانم جوهر این قلم تا کی خواهد نوشت.فعلا که سر بازایستادن ندارد. تا یادم نرفته، گفته باشم: برای ارزش گذاری اعتراضات مردمی، مهمترین ملاک، حضور فعال زنان در اعتراض هاست. اعتراضات عراق، چنان مردانه است، که هیچ حسی را در انسان قرن بیست و یکم برنمی انگیزد.این ها هنوز چهل سال ازما عقب ترند.معترضین لبنانی هم گرچه از زنان خوب بهره می برند اما آن هم در حد مو افشان کردن و لباس های تنگ پوشیدن و پشت به لاستیک های سوزان ، سلفی گرفتن است. یادآور شورش هشتاد و هشت. اما! اما آنجا که شیرزنان کرد،لباس رزم برتن، سلاح در دست می گیرند،تا از شرافت خویش، از هویت خود دفاع کنند، جای تردیدی در اصالت این مبارزه نمی ماند.عثمانی ها،توی صورت این فرشتگان شلیک می کنند. و امروز من و تو ناظر جنایتی هستیم که فردا تاریخ از آن به عنوان فاجعه ی انسانی، جنایت جنگی یادخواهدکرد. آن زمان که شیشه شیر ساخت ترکیه را بر لبان دلبندت می گذاری، یاد کودکان روژاوا باش،که جسم و جانشان از بمب های شیمیایی ترکیه، می سوزد.بدان و آگاه باش با هر ریالی که خرج کالای ترک می کنی، در این جنایت تاریخی سهیم هستی!(مازیار متین)

دِینی که یک عکس بر گردنم نهاد !...